و بی نظیر ترین .... لازم به فکر...

*********

و چون روزی دیگر از خواب دیوانگی ام برخاستم ، در کنار خویش ، هفت نقاب دزدیده شده ام را یافتم - هفت نقابی که در هفت دوره زندگی ام ، بگونه ای بر چهره می زدم - و غمزده در کنارشان به اندیشه نشستم.

چون غروب نزدیک شد ،نقاب هایم را در دست گرفتم و در خیابان های شلوغ به راه افتادم .

مردان و زنان به من نمی خندیدند و هیچ کودکی از وحشت من ، به گوشه تاریکی نمی خزید ومن سخت شگفت زده بودم ؛ زیرا تا چندی پیش چنین بود و من متعجب.

هنگامی که به بازار رسیدم ، چراغی افروختم و با هفت نقاب در دستم در گذر عابرین نشستم .آنگاه ، هریک از نقاب هایم را آنگونه که در اندیشه ام بود ، به کار گرفتم :

بر نقاب کاغذی ام ، که برای عزیزانم بر چهره می زدم ، عاشقانه ای نوشتم و آنرا به دختر و پسر جوانی دادم که در چشمان هم ، خورشید را بی غبار می دیدند.

نقاب بافته شده ام را که تارش از نقره ، و پودش از طلا بود و برای دوستانم بر چهره می زدم ، دستاری کردم و بر سر پیرمردی نهادم تا از سرما و آفتاب در امان باشد .

بر نقاب چوبینم که از آبنوس بود و برای بستگان و آشنایانم برچهره می زدم ، نقشی از اسب بخت کندم و به زن جوانی دادم تا بخت گم شده اش را بیابد.

از نقاب چرمی ام ، که از پوست آهویی تیز پا ساخته بودم و برای مردم کوچه و بازار بر چهره می زدم دستکشی دوختم و به خارکن پیری دادم تا به وقت غروب ، دیگر با دستانی خونین به کلبه کوچکش باز نیاید.

از نقاب گلی ام ، که برای خانزاده روستایم بر چهره می زدم ، خشتی بزرگ ساختم و در گذر معماری گذاردم ، تا آنرا خشتی کند از خشت های معبد بزرگ شهر.

از نقاب سنگی ام ، که برای خان شهرم به چهره می زدم ، مجسمه هایی کوچک تراشیدم و به کودکان تنها و بی همبازی دادم تا شاید لبخند کودکی را بر لبانشان بنشانم .

و از نقاب پولادینم ، که برای سلطان سرزمینم به چهره می زدم ، چکشی ساختم و برای آهنگری فرستادم که بر گداخته پتک می زد و شمشیر می ساخت ، تا به ضربه چکش ، سنگ ترازوی انصاف بسازد.

چراغ خانه ها و گذرگاه ها ، راه را برایم روشن می کرد. پس شادمانه از جا برخاستم ، چراغ کوچکم را خاموش کردم و از سر شوق فریاد زدم :

- آزاد شدم ! آزادتر از همه ! مرا دریابید .

و بی هیچ وحشتی فریاد زدم :

- دیگر دیوانه نیستم ....من دیوانه نیستم.

کودکان از ترس من به اطراف دویدند ؛ مردان و زنان به گوشه دیوار های ریخته پناه بردندو مرا باتعجب نگریستند ، و پیرمردان و پیرزنان ، خود را به آستانه خانه هایشان رساندند. گویا از اینکه دیوانه نبودم می هراسیدند.چراغ خانه ها و گذرگاه ها را خاموش کردند و من با چراغ خاموشم ، تنها ماندیم.

آن طرف تر ، نگهبانی دیم که با چکش پولادین ، غل و زنجیربه دست و پای جوانی می کوبد ؛ جوانی دیدم که عروسک سنگی را به دخترکی داده و گوشواره اش را باز می کند ؛ خشت بزرگ را دیدم که زیر پای دزدیست تا از دیوار خانه ای بالا رود ؛ دستکش چرمی را دیدم که پاره و خونین بر درختی آویخته ؛ اسب بخت چوبی دیدم که بر پیشخوان مغازه ای چوب حراج می خورد ؛ و نو عروسی دیدم بین دستار سیم و زر ، پیچیده و به گورستان برده می شود. پس فریاد زدم :

- چرا از حق خود غافلید ! مگر از آنچه بر شما بخشیدم مزد طلب کردم ! چرا باخود چنین می کنید و مرا از آنچه کردم پشیمان ؟

ناگهان جوانی مقابلم ایستاد با کاغذی شعله ور در دستش . کاغذ را به صورتم نزدیک کرد .... عاشقانه ای بود که می سوخت .. به چهره بی نقابم دقیق تر شد و گفت :

- به راستی که دیوانه است...

جبران